Wat je daadwerkelijk ziet tijdens een Franz Josef-helikoptervlucht

Het platform ligt in het dorp, wat betekent dat er geen transfer of opbouw is. De landingssleden verlaten de grond en binnen enkele seconden vlieg je over dicht podocarpbos — een enkel groen oppervlak met de weg erdoorheen gesneden.

Dan opent de Waiho-rivierbedding zich: een brede grijze vlecht van grind en smeltwater die duidelijk te groot is voor de stroom die erdoorheen loopt. Dat is het eerste eerlijke stukje informatie dat de vlucht je geeft. De gletsjer vulde ooit die vallei.

Het gletsjerfront komt daarna in zicht, recht van bovenaf gezien in plaats van vanaf het uitkijkpunt een kilometer verderop. Het is grijs van het steenmeel, aan de voorkant doorkliefd en trekt zich duidelijk terug in zijn eigen dal.

Daarboven verandert de gletsjer volledig van karakter. De ijsval is waar Franz Josef uit de Southern Alps naar beneden stort in een trap van seracs — blauw waar het ijs oud en samengeperst is, wit waar het recent is afgebroken. Er is geen route te voet doorheen en dat is de reden dat de vlucht bestaat.

Daarna vlakt de bodem af tot het firnveld, een schone witte kom van sneeuw, en op de meeste vluchten land je daar.

De vlucht van vijfendertig minuten stijgt over de hoofdkam en daalt aan de andere kant af naar Fox — langer, rechter, in een breder dal — of zwaait landinwaarts over Tasman, de langste gletsjer van Nieuw-Zeeland, met Aoraki / Mount Cook aan de zijkant.

De Shackleton-vlucht van vijftig minuten gaat nog verder, over de Shackleton-gletsjer, met het verhaal van de Antarctische expeditie en een voorproefje van de whisky op het ijs.

De terugweg gaat langs de verre kant van het dal, dus je vliegt zelden twee keer dezelfde lijn.