De sneeuwlanding bij Franz Josef: wat het is en welke vluchten er een omvatten

De piloot vliegt eerst een rondje, kiest een plek die de operator eerder heeft gebruikt en zet de ski's neer in de samengepakte sneeuw. De motor blijft stationair draaien. Je krijgt te horen aan welke kant je moet uitstappen en dat je benedenwinds van het toestel moet blijven — op hellend terrein komt de rotor lager dan je verwacht, en dit is de enige regel die telt.

Dan is het stil. Niet doodstil — de turbine draait nog achter je — maar na twintig minuten koptelefoongeluid voelt het als stilte. Sneeuw onder je voeten, de Southern Alps rondom, de Tasmanzee als een grijze lijn in het westen en, als de lucht helder is, Aoraki / Mount Cook in het oosten.

Tien minuten gaan snel. Maak de foto's in de eerste drie en gebruik de rest om te kijken.

Elke operator vermeldt dit in de kleine lettertjes en het is de moeite waard om het te lezen. Als het sneeuwoppervlak onveilig is, of als de wolken op de landingsplek hangen, vliegt de piloot de route en blijven de skids omhoog. U krijgt hiervoor geen restitutie — u vloog, u zag de gletsjer, u stond er niet op.

Het komt niet vaak voor, maar het is ook niet zeldzaam, en het is waarschijnlijker later op de dag en na verse sneeuw. Nog een argument voor de eerste vlucht van de ochtend.

De landingsplek ligt op bijna tweeduizend meter. Het kan twintig graden kouder zijn dan in het dorp waar u twaalf minuten eerder opsteeg, en de sneeuw is compact, nat en fel.

Gesloten schoenen, een jas die u in de cabine kunt uittrekken, en een zonnebril. Dat is de hele lijst. Mensen verschijnen vaker in sandalen dan u zou denken en brengen de tien minuten staand op de skid door in plaats van op de sneeuw.