Co naprawdę zobaczysz podczas lotu helikopterem nad Franz Josef

Lądowisko znajduje się we wsi, więc nie ma transferu ani narastającego oczekiwania. Płozy odrywają się od ziemi i w ciągu kilku sekund jesteś nad gęstym lasem zastrzalinowym — jednolitą zieloną powierzchnią, przez którą przecina się droga.

Potem otwiera się koryto rzeki Waiho: szeroki, szary labirynt żwiru i wód roztopowych, wyraźnie zbyt duży dla strumienia, który nim płynie. To pierwsza uczciwa informacja, jaką daje ci lot. Lodowiec kiedyś wypełniał tę dolinę.

Czoło lodowca widać z góry, bezpośrednio nad nim, a nie z punktu widokowego kilometr dalej. Jest szare od mączki skalnej, popękane na froncie i wyraźnie cofające się w głąb własnej doliny.

Powyżej lodowiec zmienia charakter całkowicie. Lodospad to miejsce, gdzie Franz Josef opada z Alp Południowych schodami seraków — niebieskimi tam, gdzie lód jest stary i zbity, białymi, gdzie niedawno się przełamał. Nie ma przez niego trasy pieszej i to właśnie dlatego istnieje ten lot.

Potem teren wyrównuje się w firn, czystą białą misę śniegu, i na większości lotów to właśnie tam lądujecie.

Trzydziestopięciominutowy lot wznosi się nad główną grań i opada po drugiej stronie do Fox — dłuższego, prostszego, w szerszej dolinie — albo skręca w głąb lądu nad Tasman, najdłuższy lodowiec Nowej Zelandii, z Aoraki / Mount Cook po jednej stronie.

Pięćdziesięciominutowy lot Shackleton idzie jeszcze dalej, nad Lodowiec Shackleton, z historią wyprawy antarktycznej i posmakiem whisky na lodzie.

Powrót prowadzi drugą stroną doliny, więc rzadko lecicie dwa razy tą samą trasą.