Lądowanie na śniegu we Franz Josef: na czym polega i które loty je obejmują

Pilot zatacza krąg, wybiera miejsce, z którego operator korzystał już wcześniej, i osadza płozy na ubitym śniegu. Silnik pracuje na biegu jałowym. Dowiadujesz się, z której strony wysiąść i że należy trzymać się poniżej maszyny — na pochyłym terenie tarcza wirnika znajduje się niżej, niż się spodziewasz, i to jest jedyna zasada, która się liczy.

Potem zapada cisza. Nie absolutna — turbina wciąż pracuje za tobą — ale po dwudziestu minutach hałasu w słuchawkach odbiera się ją jako ciszę. Śnieg pod stopami, dookoła Southern Alps, na zachodzie szara linia Morza Tasmana, a przy czystym powietrzu na wschodzie Aoraki / Mount Cook.

Dziesięć minut mija szybko. Zdjęcia zrób w pierwszych trzech, a resztę czasu poświęć na podziwianie widoków.

Każdy operator podaje to drobnym drukiem i warto to przeczytać. Jeśli powierzchnia śniegu jest niebezpieczna lub chmury zalegają nad miejscem lądowania, pilot leci trasą i nie opuszcza płóz. Nie otrzymujesz zwrotu pieniędzy — leciałeś, widziałeś lodowiec, ale na nim nie stanąłeś.

To nie jest częste, ale też nie rzadkie, a bardziej prawdopodobne późnym popołudniem i po świeżym śniegu. Kolejny argument za pierwszym slotem porannym.

Miejsce lądowania znajduje się blisko dwóch tysięcy metrów. Może być o dwadzieścia stopni zimniej niż we wsi, z której wystartowałeś dwanaście minut wcześniej, a śnieg jest zbity, mokry i jasny.

Zamknięte buty, kurtka, którą można zdjąć w kabinie, oraz okulary przeciwsłoneczne. To cała lista. Ludzie przychodzą w sandałach częściej, niż byś przypuszczał, i spędzają te dziesięć minut stojąc na płozie, a nie na śniegu.